خرس قهوه ای شاید هم سیاه

تو بلاگ قبلیم کلی راجع به "جان تیتور" نوشته بودم - امروز یادم افتادکه بعضی از پیش بینی هاش عمل نشد - رفتم تو سایتی در موردش - دیدم چیزهای جدیدی آپ شده -

خلاصه ای در مورد "جان تیتور" از بلاگ قبلیم -

واقعا هوس مسافرت کردم - بدجور - البته بیشتر هوس رانندگی تو جاده را دارم - نه خود بودن در جایی دیگر - احتمالا تو یک زندگی دیگم راننده تریلی یا کامیونی چیزی بودم - البته ملوان پلوان هم شاید - چون بدترین کابوسم غرق شدن در وسط آب اقیانوس است - همه جا سیاه - نور نیست - بالا و پایین معلوم نیست - هوا داره تموم میشه - نمیدونم به کدوم طرف شنا کنم - البته فقط معمولا دمای آب را احساس نمیکنم - شاید در یک زندگیم غرق شده باشم - در خواب (کابوس) دقیقا احساس شنای نا امیدانه را دارم - اما خلاصه الان نمیخوام برم تو خونه - اصلا نمیخوام - یعنی نمیتونم بخودم بقبولونم - اگر میشد حتما یا اصفهان یا همدان سری میزدم - اما فکر نکنم که بتونم - شاید صبح یکسر برم کاشان - البته فقط شاید - مطمئن نیستم - ماشینم کمی اذیت میکنه - نمیدونم مرا دوست نداره یا کلا بد قلقه - ماشین قبلیم خیلی خوب بود - حیف مجبور بودم و یا زده بود به سرم که باید ردش کنم - با اینکه یکسال قدیمی تر بود اما هم شتابش بیشتر بود و هم این مشکلات اینو نداشت - کارهام را از روی برنامه ریزی انجام میدم - امروز مجبور شدم یکی از اون نامه های بدجورم را به یکی از اون طرفی ها بنویسم - این اروپایی ها همشون خیال میکنن ما نوکرشونیم - و خودشون عقل کل - هر چند وقت یکبار باید خرفهم شون کنی که بابا ما نه هندی هستیم که بهت بگیم "صاحاب" و نه عرب هستیم - خلاصه با نامه ایکه نوشتم نیمساعته جواب معذرت خواهی از کسی که نامه بهش خطاب بود و هم رئیسش اومد - نمیدونم چرا بعضی از آدمها اینطوریند - امروز گیگا مسابقه داشت وگرنه شام میرفتیم بیرون - خیلی وقته از یکی خبر ندارم - فضولم گل کرده که ببینم اوضاعش چطوره - البته فقط کنجکاوی (فضولی) است و نه چیز دیگه - شاید هم بجای کاشان برم کردان ماشینم را بشورم - عکسی بگیرم و برگردم - هنوز نمیدونم - الان هم شاید برم خرید - ببینم کجا میشه خوب وقت گذروند - باید یک صندلی پشت کانتر برای خودم بگیرم - شاید هم دو تا بگیرم - نمیدونم باید تا اونجا تصمیم بگیرم -

بابا سکتمون دادند تا بردند - این که دیگه "پرسپولیس زلزله" نیست - خداییش عجب گل قشنگی خوردند - سرضرب - چرا این مهاجمان تیم ملی همچین کارها بلد نیستند - "خطیبی" که استاد گل هدر دادنه - خنده دار این بود که پخش مستقیم بود ولی ده دقیقه اول بازی هیچ - برای یک سریال آبگوشتی - بی سر و ته - عجیب است کلی طرفدار هم دارد - شاید مشکل من است که اینجور سریالها را درک نمیکم -

"ریچارد رایت" هم مرد - اقلا عمر موفقیت آمیزی داشت - شاید خودش را خوشبخت احساس نمیکرد - اما موفق بود - این سرطان چه ها که نمیکند -

شینچه مدرسه فرانسوی زبان میره - یا خدا از چند وقت دیگه میخواد فرانسه حرف بزنه -حالا نه اینکه انگلیسی حرف زدن من را قبول نداره و بهم میخنده فرانسه را چیکار کنم - بجز چندین کلمه هیچ بلد نیستم - اونهم کلمات ساده روزمره - فکر کنم باید در کلاس فرانسه ثبت نام کنم - آخر عمری چیکارهایی که مجبور به انجامشون نیستم - حتی اسم مدرسه اش را نمیدونم که برم وبسایتش را چک کنم -

این عدد ۹۸ توی زندگی من اثرات بسیار داشته - سالی که رفتم - نصفش بدستم آمد - کلش را پرداختم - دیگه دارم کم کم بهش عادت میکنم -

این چند روزی که دوباره شروع کردم کارهایم را با برنامه روزانه انجام دهم بسیار جلو افتادم - همه چیز را برای خودم زمان بندی کردم - شب قبل یا صبح یکسری کار را برای خودم میگذارم که حدالقل کارهای باید انجام دادنی است - باور نمیکردم ولی همش را انجام دادم - وقت برای کارهای دیگر هم داشتم - شبها هم در خونه دیگر اصلا به فکر کارهای نیمه تمام و مانده نیستم - کتاب میخونم و فیلم میبینم -

برنامه و تصمیمی که گرفته بودم شوخی شوخی داره به انجام میرسه - بد نیست - البته هنوز دودلم - ولی دیگر باید ریسک کرد - زودتر هم باید انجام میدادم -

باز هم دوباره هوس مسافرت کردم - اما ایندفعه به اروپا - اون هم اروپای مرکزی - دوست دارم برم اون قلعه ها کاخها و اماکن قدیمی را ببینم - شاید اتریش بد نباشه - کنار دانوب راه برم - البته حتما یک سری هم به "Luxembourg American Cemetery and Memorial" بزنم - برای دیدن قبر "ژنرال پاتون" - عالی میشه - کلی هم عکاسی - اما حیف با اون تصمیمی که گرفتم این سفر عملی نمیشه -

باز هم یکی از دوستام داره میره - یکی که کلی به من کمک کرده - مثل اینکه در قرعه کشی گرین کارت برنده شده - ماه دیگه مصاحبه داره - تا آخر سال هم میخواد بره - هر چی اومدم بهش بگم با این درآمدی که تو زنت دارید و همینطور خونه و ماشین حیف است که برید - تو دهنم این جمله نچرخید که نچرخید - نمیدونم چرا - شاید از اوضاع نا امیدترم که اونها را امیدوار کنم - شاید هم نمیخوام بعدا تو صورتشون نگاه کنم و بگم خب اشتباه کردم - من اگر بخوام برم هم میرم مالزی یا جایی مثل اون - اما فعلا اصلا تصمیم به رفتن ندارم - پوست کلفت تر از انم که الان بخوام برم - دیرم هم نمیشه - البته در زندگی کلی عقبم - ولی برای رفتن تا زمان بازنشستگی فرصت دارم - این دوستم احتمالا در اونجا موفق میشه - عجیبه من تمام اون ریاضی کاربردیهایی که میشناسم در اونجا موفق بودن یا شدند - غیر از یکی که الان اینجا میخوره و میخوابه و گیم بازی میکنه - جالبه اینکه بیشتر ریاضی کاربردیها هم آچار بدستند تا برنامه نویس - یعنی بیشتر هارد وری هستند - از هفته پیش دیگر کلا به غار جدیدم رفتم - راستی آخرش فیلم "M" را دیدم - جالب بود - برای زمان خودش کلی نوآوری داشته - این "فریتز لانگ" هم واقعا مخی بوده - یک فیلممستند هم در مورد کشتی "بیسمارک" دیدم - خوب بود - بازماندگانش با بازماندگان منهدم کننده گانش دوستانه بعد از ۶۱ سال دور هم جمع شده بودند - دوستانه - یارو دقیقا حرفی زد که تئوری من را تائید میکرد - "جنگ یعنی دعوا و کشت و کشتار چندین میلیون آدم که اصلا همدیگر را نمیشناسند بخاطر دو سه تا آدم که فکر میکنند همدیگر را میشناسند" - عجب کشتی غولی بوده است - تکه ای از یکی از سپرهاش در گوشه ای در حل ساختن و به انداختنش را نشون داد که هنوز هم زنگ نزده کناری افتاده بود - از ۲ هزار و خورده ای فقط ۱۰۰ و چند نفر زنده ماندند -

دیشب اشتباها تلویزیون را روی کانالی غیر از اونهایی که برنامه های ورزشی یا علمی پخش میکنند میدیدم - آقای رئیس جمهور داشت یکسری آمار سر هم بندی میکرد - آمارهای عددی - حتی نمیدونست چی را داره میخونه - آمارهای بیمعنی - بدون در نظر داشتن پایه اونها - نتیجه افزایش یا کاهش اونها - فقط آمار - درست شدیم شیه کشورهای کمونیستی سابق و البته کشور دوست و برادر کره شمالی - سرزمین گداها - که هر روز با آمارهای من درآوردی میخوان به مردم بقبولونن که خوشبخت تر هستند - شبیه کلمه مورد علاقه بابام "تحمیق کردن" - واقعا خسته شدم - این از اینهمه سفسته بازی نمیترسه - اصلا به اون دنیا و روز جزا ایمان داره - وقتی وزیر دروغگوش مدرک تقلبیش لو میره باید سریع اون شخص را به جرم دروغگویی رد کنه و نه اینکه ازش دفاع کنه - همین نشون میده نه خودش و نه دوروریهاش جز عاشقان قدرت هیچ جیز دیگری نیستند - و فریبکارانیند که در آینده جواب پس خواهند داد - یا در این دنیا و یا در آن دنیایی که اصلا قبواش ندارن - البته فعلا دنیا را دارن کوتوله های دروغگوی سیاس مثل اون و بوش و سارکوزی و پوتین و اون کره ای سکته کرده  میچرخونن و با دروغ - نمیدوم این ملت چه گناهی کرده که باید ضرر و فشار سیاستهای نابخردانه این را بکشه - میدونید حتی بانکهای پاکستان هم برای ایرونیها حساب باز نمیکنند - این هم افتخار دیگری که در این چند سال نصیب ما شده -

موارد مختلفه:

۱ - دیروز اولین روز مدرسه شینچه بود - کلاس اول - باز هم من نبودم که ببینم - نصف شب از سه بیدار بودم - هی خواستم بهش زنگ بزنم - نمیدونم چرا نمیتونستم - احساس عجیبی بود - خدا کند اقلا اولین دوست دخترش و اولین رانندگیش را ببینم - و بعضی از اولین های دیگرش را -

۲ - من از فیلم هندی خوشم نمیاد - اما عاشق کارهای "چارلز دیکنز" هستم - فقط داستان "زندگی تام جونز" را قابل مقایسه با کارهای اون میدونم - مسیری هم شکل ولی مضمونی کمدی تر دارد - کارهاش مثل اکثر فیلمهای هندی (اونطور که من شنیدم) آخری خوش دورانی با اتفاقات غیر منتظره و ارتباط نهایی کاراکترها با هم دارد - شاید مشکلم با نحوه اجرای فیلمهای هندی و یا اون ادا اطوارشون است - دیشب فیلم "نیکلاس نیکلبی" را دیدم - خوب بود - البته باز هم "دیوید کاپرفیلد" را ترجیح میدم - اما این هم خوب بود - یکی از بهترین فیلمهایی بود که در این اواخر دیدم -

۳ - بچه که بودم یک ستاره داشتم - حالا ستاره بود یا سیاره خدا داند - اما ستاره بود - رنگش متغیر بود از زرد و سفید تا بنفش - اون وسط های آسمون بود - احساس میکردم که تنها چیز متعلق به منه که کسی نمیتونه از من بگیره - بهر حال احساس مالکیت یک چیز کاملا شخصی را داشتم - دیشب اومدم ببینم میتونم پیداش کنم - هوا ابری بود - احساس کردم اگر هوا ابری نبود هم نمیتونستم پیداش کنم - مسخره است ولی ناراحت شدم - احساس گم شدنش را داشتم - یاد تابستانهای خیلی وقت قبل افتادم که میشد میلیونها ستاره را تو آسمون دید - امیر به این حالت میگه "نوستالژیک" - من نمیدونم یعنی چی -

۴ - هنوز هم بهترین هنرپیشه ای که دوست دارم "هریسون فورد" است - بعدش هم "کیانو ریوس" - البته شاید هم رتبه با "تام هنکس" - هفته پیش دوباره "لیک هاوس" را دیدم - بار پنجم بود - با اینکه کلی از نظر منطق داستان ایراد داره اما قشنگه - خیلی وقت پیشها "جان تراولتا" هم رده بندی رتبه ای بالا داشت - اما الان اون پایینهاست - "مگ رایان" هم هنوز بین پنجم و ششم دست و پا میزند - رتبه بالای او مال "اینگرید برگمان" است -

یک تصمیمی گرفتم که نمیتونم بنویسم - هی توی دلم میگم که نباید هیچ چی در موردش بنویسم - ولی قلقلکی میشم که یک چیزی بنویسم - خیلی سخته که آدم این چیزها را توی دهنش نگه داره و ننویسه - چون هم خوشحاله و هم هیجان زده - ولی خوب نمیشه - قدم مهمی است - مثل چیزی که میترسیدی حتی در موردش فکر کنی - ولی حالا تصمیم به اجراش گرفتی - ببینم چی میشه - تقریبا تصمیمی کوتاه مدت است -  البته زمان عملی شدنش - اما اثراتش بلند مدت است - همین -

دوباره یک خواب عجیب دیدم - "زد" تبدیل به "آذردوگوش" شد - به ۲۲۰ هزاذ تومن پول نیاز داشت - قرار شد به حسابش بریزم - روپوش آبی کمرنگ پوشیده بود - اول مثل دستیار دکتری چیزی بود - اما در یکی از اون خونه هایی که مستاجرها دور حیاط مینشینند - مثل خونه "قمر خانم" - اما طرف دیگر مطب شیک و مدرنی بود - اون دورها هم خونه های آپارتمانی - مثل اون آپارتمانهای کارگران روس سازنده نیروگاه "ویس" - شاید هم بیشتر شبیه آپارتمانهای نزدیک دانشکده مهندسی همدان - همونها که یکیش خوابگاه دخترها بود و نزدیکش راکت خورد - همه دانشجوها برای کمک رفتند - البته سوالات را از "زد" میکردم و نه از "آذردوگوش" - کلی اسب رم کرده بودند - در رمه های مختلف - از اینور به اونور و از اونور به اینور - حتی در زیر ساختمونها میدویدند - در یک مورد مجبور شدم پشت یکی از ستونها قایم شم - اسبانی عموما سیاه - حتی ماشینها هم بیشتر سیاه بودند - با اینکه روز بود ولی خودرو ها و حیوانات سیاه و پر رنگ بودند - آدمها روشن - 

یک خونه قشنگ بود در شهرک غرب - از زمانی که اون درختهای جلو شهرک کوتاه بودند و نهال من از اون خونه خوشم میومد - دومین خونه ای بود که دوست داشتم صاحبش باشم - اولیش را که خیلی وقت قبل کلکش را کنده بودند و الان یک مجتمع آپارتمانی جاش سبز شده - این یکی را هم خراب کرده و داشتند میساختند - حیف پول به اون اندازه نداشتم که یکی از اونها را بخرم و برای خودم نگه دارم - امروز داشتم یک آهنگ خوب گوش میکردم و میامدم که دیدن اون صحنه کمی از لذت آهنگ کم کرد - یاد قدیمها که با آقای ۷/۷۷ رویا پردازی میکردیم افتادم - وقتی سر "پلن" طبقات اون ساختمون از روی "نماش" بحث میکردیم - بعد دوباره یاد گردش هامون و ...

دیشب با شینچه تماس گرفتم - یعنی موفق به صحبت شدم - دیگر تفاوت زمانی اینجا و اونجا را میفهمد - وقتی گفتم چند هفته ای است که باهاش صحبت نکردم - گفت که صبح اونها ک شب ماست چه کارهایی میکرده - دو سه تا "پول پارتی" و یکبار هم "پلی لند" - صداش هم بزرگونه تر شده بود - راستش الان واقعا نمیدونم که در مورد چی باهاش صحبت کنم و یا بپرسم - چیزی که ازش وحشت داشتم داره کم کم خودش را نشون میده - یعنی عدم وجود موضوعات مشترک و مربوط - خیلی بده - اما نمیشه کاریش کرد - این زندگی است که ما را به این جاها می کشوند - خود ما هم شاید مقصر باشیم - ولی این تغییرات بصورت توانی بالا در معادله است -

هر روز که سر به غار جدید میزنم تعداد بیشتری از درها را میبینم که به حفاظ مجهز شده اند - من تا الان مقاومت کردم - اصلا دوست ندارم - شبیه زندان میشه - اما تقریبا ۸۰٪ هر طبه دارای این حفاظها میباشند - سازنده و فروشنده و نصاب اینها چه سودی کردند - نصب در پنج دقیقه - رنگشون هم بد نیست - زیاد محکم بنظر نمیایند - اما احتمالا واجبه -

دیروز از دم یکی از این کتابفروشی هایی که کتاب های مدارس را توزیع میکنند گذشتم - دیدم دارند کتابها را تقسبم بندی میکنند - چقدر بسته بندی ها تغییر کرده - بهتر شده - حتی رنگ و جلد و کیفیت ظاهری اونها هم بهتر شده - یاد زمان خودم افتادم - من همیشه عاشق این زمانها بودم - خرید دفتر و کتاب - عادت داشتم اونها را تمیز و مرتب بچینم روی هم - جلدشون کنم - شروع به خواندن حدالقل یکی دو فصل بکنم - تا مدرسه شروع میشد - یک دو هفته ای که میگذشت همه چیز فراموش میشد - دیگر نظم و ترتیب بای بای - درس خوندن بای بای - شمارش معکوس که کی عید سر میرسه - و بعدا کی سال تحصیلی تموم میشه - عجب دورانی بود - خیلی خوشحال شدم که دیگر محصل نیستم - لازم نیست درس بخونم - تمرین برای حل کردن و تکلیف برای نوشتن داشته باشم - برم پای تخته توضیح بدم - درست هنوز خوندن (البته نه آواز) و یادگرفتن را دوست دارم - ولی دوست ندارم به کسی جواب پس بدم - امروز شاید برم دنبال خرید میز و صندلی - داره یکسال میشه - از زمانی که اونها را به کسانی دادم - جایی را نشون کردم - تقریبا انتخاب هم کردم - دیروز "گیگا" و "گوگا" را بردم با من همفکری کنند - خوششون اومد - یا حدالقل اینطور نشون دادند - یک خرید هم برای خونه خودم کردم - بد نبود - چیزی بود که دو سه سالی بود میخواستم - کلی لوازم خونه اونجا بود که من دوست داشتم که داشته باشمشون - باید هر یکی دو هفته سری به اونجا بزنم و چیزی بخرم - البته فضای ها و پدر مادرشون نباید خبر دار شن - وگرنه هی غرغر یا قرقر است که من باید بشنوم - هفته پنجم که از "شینچه" خبری ندارم دارد شروع میشه - دقیقا امشب ساعت ۹ و نیم -

حالم مثل زمان حمله سرخپوستها شده - البته تا بحال حمله اش را ندیدم و نخواهم دید - اما احتمالا اوضاع روانیم اونجوریه - برطبق مستندات - داره ۴ هفته میشه که با شینچه حرف نزدم - به راحتی کسی تلفن را جواب نمیده - البته هفته پیش مادرش برداشت و گفت که کلاس شنا دارد -

ظرف اینهفته یک یا دو تصمیم مهم باید بگیرم - برای هر دوی آنها یک متغیری را باید داشته باشم که ندارم - شاید به این زودیها هم نداشته باشم - اما باید بتونم حداکثر ظرف دو هفته تصمیم بگیرم - دیگر وقت دارد زیاد از دست میدهم - مسافرت شمال هم اون آرامشی را که برای این تصمیم گیریها به آن نیاز داشتم در اختیارم نگذاشت -

تلفن "دی" را مورد استفاده قرار دادم - به یاد چند ماه خوش و خوب سال قبل - با اینکه مدلش قدیمیه ولی باطریش از این تلفن مدل جدیدتر من بهتره -

کلی گزارش باید امروز فرستاده بشه - هیچکدام هم آماده نیست - نمیدونم چیکار کنم - باید مثل همیشه همه کارها را خودم انجام دهم - اینها اصلا سرشون نمیشه و نمیفهند که دارند چیکار میکنن -

"سوزان استورم" یا همان "ام پینکی" به تهران نقل مکان کرده - هاها حتما یک وکیل خوب میشه - همون خیابون "نشرچشمه" خونه گرفته - نمیدونم "پینکی" را هم با خودش آورده یا نه - بهتره آورده باشه - چون در روزهای تنهایی بهش احتیاج داره -